Βρέθηκα πρόσφατα σε ένα επαγγελματικό δείπνο με συναδέλφους και, όπως συμβαίνει συχνά όταν η κουβέντα αφήνει πίσω της τις επαγγελματικές υποχρεώσεις, πέρασε στις προσωπικές ιστορίες. Άλλος μιλούσε για τον νέο του έρωτα, άλλος για μια σχέση που μόλις είχε ξεκινήσει και άλλος για έναν δεσμό που προχωρούσε όμορφα εδώ και μήνες. Κάποια στιγμή, σχεδόν χωρίς να το καταλάβουμε, όλοι καταλήξαμε στο ίδιο ερώτημα: «Πότε είναι η σωστή στιγμή να γνωρίσουν οι γονείς μου τον σύντροφό μου;». Οι απαντήσεις ήταν διαφορετικές, η αγωνία όμως κοινή. Κάποιοι φοβούνταν μήπως είναι νωρίς και εκτεθούν αν η σχέση δεν προχωρήσει. Άλλοι ανησυχούσαν μήπως η καθυστέρηση δώσει το λάθος μήνυμα στον σύντροφό τους. Τότε, έγινε φανερό ότι δεν μας δυσκολεύει η γνωριμία, αλλά ό,τι αυτή συμβολίζει.
Η γνωριμία με τους γονείς δεν είναι απλώς μια κοινωνική συνάντηση. Για πολλούς, αποτελεί το σημείο όπου η σχέση αποκτά υπόσταση και εντάσσεται στην προσωπική και οικογενειακή σφαίρα. Συνοδεύεται από προσδοκίες, φόβους και την ανάγκη να νιώσουμε ότι η επιλογή μας θα γίνει αποδεκτή από τους ανθρώπους που αγαπάμε περισσότερο.
Δεν υπάρχει ένας κανόνας που να ορίζει πότε πρέπει να γίνει αυτή η γνωριμία. Δεν υπάρχουν συγκεκριμένοι μήνες ή στάδια που να εγγυώνται την επιτυχία της. Υπάρχουν, όμως, ορισμένα σημάδια που μπορούν να μας βοηθήσουν να καταλάβουμε αν η στιγμή είναι κατάλληλη. Γνωρίζουμε πια αρκετά καλά ο ένας τον άλλον; Έχουμε συζητήσει για το πώς βλέπουμε τη σχέση μας; Νιώθουμε άνετα να μοιραστούμε ένα πιο προσωπικό κομμάτι της ζωής μας; Και, κυρίως, μπορούμε να πορευθούμε μαζί ακόμη κι αν η πρώτη αντίδραση της οικογένειας δεν είναι ακριβώς αυτή που περιμέναμε;
Εξίσου σημαντικό είναι το κίνητρο πίσω από αυτή την απόφαση. Γίνεται επειδή το θέλουμε εμείς πραγματικά; Ή γίνεται επειδή «η μητέρα μου με ρωτάει συνέχεια», γιατί «όλοι οι φίλοι μας το έχουν ήδη κάνει» ή διότι φοβόμαστε ότι ο σύντροφός μας θα θεωρήσει πως δεν τον παίρνουμε στα σοβαρά; Όταν οι αποφάσεις λαμβάνονται για να ικανοποιήσουν τις προσδοκίες τρίτων, συνήθως συνοδεύονται από περισσότερο άγχος και λιγότερη αυθεντικότητα.
Σημαντικό είναι, επίσης, να προηγηθεί μια μικρή συζήτηση μέσα στο ζευγάρι. Να ξέρει ο ένας τι σημαίνει αυτή η συνάντηση για τον άλλον, τι είδους σχέση υπάρχει με την οικογένεια και αν υπάρχουν θέματα που θα ήταν προτιμότερο να μη μπουν από την πρώτη στιγμή στο τραπέζι. Μια απλή φράση όπως: «θέλω να σε γνωρίσω στους γονείς μου, αλλά θέλω να είναι κάτι χαλαρό, χωρίς πίεση» μπορεί να μειώσει πολύ την αμηχανία και τις προσδοκίες.
Οι γονείς χρειάζονται χρόνο για να γνωρίσουν τον άνθρωπο που επιλέξαμε και να διαμορφώσουν τη δική τους εικόνα. Η πρώτη συνάντηση δεν χρειάζεται να είναι δοκιμασία, ούτε προσπάθεια εντυπωσιασμού. Όσο πιο φυσική είναι, τόσο πιο ουσιαστική μπορεί να γίνει.
Συνεπώς, το σημαντικότερο ερώτημα δεν είναι «πότε θα τους γνωρίσω τον σύντροφό μου;», αλλά «είμαστε έτοιμοι ως ζευγάρι;». Όταν η σχέση βασίζεται στην εμπιστοσύνη και τη συναισθηματική ωριμότητα, η γνωριμία με τους γονείς γίνεται ένα φυσικό επόμενο βήμα.
Ειρήνη Στεφάνου
Ψυχολόγος BSc, ΕΚΠΑ
Υποψήφια MSc στη Συμβουλευτική Ψυχολογία, ΕΚΠΑ