Στα 23 της, η νεαρή γυναίκα βρίσκεται σε μία μεταβατική περίοδο: δεν είναι πια το κορίτσι που χρειάζεται καθημερινά την οικογένεια, αλλά ούτε έχει αποκτήσει ακόμη την πλήρη αίσθηση ότι κρατά μόνη της το τιμόνι της ζωής της. Ζει με τους γονείς της, αγαπά τη θαλπωρή του σπιτιού, όμως ταυτόχρονα περιορίζεται μέσα σε αυτήν. Θέλει το δικό της χώρο, την κλειστή της πόρτα, το δικό της πρόγραμμα και η έναρξη της εργασίας της κάνει αυτή την ανάγκη πιο έντονη.
Σε αυτή τη φάση, το σώμα της γίνεται ένας από τους βασικούς καθρέφτες της αυτοπεποίθησής της. Το κοιτάζει στον καθρέφτη, το φωτογραφίζει, το συγκρίνει, το διορθώνει νοητά. Άλλοτε αισθάνεται όμορφη, θηλυκή, ελκυστική και μπορεί να χαρεί τη μέση, τα πόδια, το στήθος, την κίνησή της. Άλλοτε, όμως, ένα βίντεο ή μια εικόνα στα κοινωνικά δίκτυα αρκεί για να μετατρέψει την αυτοπεποίθηση σε αμφιβολία. Βλέπει γυναίκες με συγκεκριμένα χαρακτηριστικά, άψογη επιδερμίδα, λεπτή μέση, καλοσχηματισμένους γλουτούς και μια εικόνα σεξουαλικότητας που μοιάζει πάντοτε διαθέσιμη, λαμπερή και αψεγάδιαστη. Χωρίς να το αντιλαμβάνεται, συγκρίνει το καθημερινό, πραγματικό σώμα της με μια επιλεγμένη εικόνα που παρουσιάζεται ως φυσιολογική.
Αυτή η σκέψη δεν μένει στον καθρέφτη. Περνά και στην ερωτική της ζωή. Όταν νιώθει άνετα με το σώμα της, μπορεί να φλερτάρει, να επιθυμεί, να απολαμβάνει το άγγιγμα και να αφεθεί στη στιγμή. Όταν όμως αναρωτιέται αν είναι αρκετά ελκυστική, αν αρέσει στον άλλον ή αν το σώμα της ανταποκρίνεται σε κάποιο πρότυπο, ένα κομμάτι του μυαλού της απομακρύνεται από την απόλαυση και αρχίζει να την παρακολουθεί. Τότε η σεξουαλικότητα κινδυνεύει να γίνει δοκιμασία επιβεβαίωσης, αντί για χώρο επιθυμίας και οικειότητας.
Παράλληλα, σταδιακά μαθαίνει ότι η θηλυκότητά της δεν χρειάζεται να αποδεικνύεται. Μπορεί να ντύνεται σέξι επειδή το θέλει, να φλερτάρει χωρίς να υπόσχεται, να επιλέγει τον άνθρωπο που την ελκύει και να λέει «όχι» χωρίς ενοχή. Αυτή η δυνατότητα επιλογής συνδέεται βαθιά με την ενηλικίωσή της. Η εργασία, τα χρήματα, η σχέση με τους γονείς και η εικόνα του σώματός της δεν είναι διαφορετικά κεφάλαια· είναι κομμάτια της ίδιας προσπάθειας να αποκτήσει προσωπικό χώρο και ταυτότητα.
Στα 20, η γυναίκα δεν καλείται να έχει ήδη βρει όλες τις απαντήσεις. Καλείται να αρχίσει να ακούει τον εαυτό της πιο καθαρά, να καταλαβαίνει το σώμα της χωρίς να το πολεμά, να διεκδικεί την επιθυμία της χωρίς να τη χρησιμοποιεί ως απόδειξη αξίας και να ανοίγει σταδιακά τον δικό της χώρο μέσα στον κόσμο. Η ενηλικίωση δεν είναι μια απότομη έξοδος από το πατρικό σπίτι, ούτε μια τέλεια εικόνα στον καθρέφτη. Είναι η αργή διαδικασία μέσα από την οποία μια νέα γυναίκα αρχίζει να αισθάνεται ότι η ζωή της, οι σχέσεις της, το σώμα της και οι επιλογές της έχουν επιτέλους τη δική της φωνή. Ίσως εκεί βρίσκεται το πιο όμορφο πέρασμα των 20: στη στιγμή που σταματά να προσπαθεί να γίνει αυτό που οι άλλοι περιμένουν και αρχίζει να ανακαλύπτει ποια πραγματικά θέλει να είναι.
Ειρήνη Στεφάνου
Ψυχολόγος BSc, ΕΚΠΑ
Υποψήφια MSc στη Συμβουλευτική Ψυχολογία, ΕΚΠΑ