Ξυπνάω Δευτέρα πρωί και για λίγα δευτερόλεπτα εύχομαι το ξυπνητήρι να κάνει λάθος. Δεν κάνει, όμως. Ντους, καφές στο χέρι, κλειδιά, κινητό και δρόμος. Η πόλη τρέχει ήδη: κίνηση, δουλειές, τηλέφωνα, emails…
Η μέρα περνάει πριν προλάβω να την καταλάβω. Γυρίζω σπίτι κουρασμένος, τρώω κάτι πρόχειρο, ανοίγω «για λίγο» τον υπολογιστή και ξαφνικά έχει πάει εννιά. Ένα «τι κάνεις;» στο κινητό, ένα «καλά, εσύ;» και η μέρα τελειώνει.
Μέχρι που αρχίζω να μετράω αντίστροφα:
Τρίτη… Τετάρτη… Πέμπτη… και επιτέλους Παρασκευή.
Γιατί την Παρασκευή θα βρεθούμε. Θα συζητήσουμε, θα αγκαλιαστούμε, θα βγούμε, θα κάνουμε έρωτα. Έτσι, προσπαθούμε να ξαναβρούμε, μέσα σε δύο ημέρες, αυτό που χάθηκε μέσα στις πέντε προηγούμενες.
Ωστόσο, μια σχέση δεν συντηρείται μόνο μέσα από έντονες ή ευχάριστες εμπειρίες ενός Σαββατοκύριακου, αλλά και μέσα από την καθημερινή επαφή και την αίσθηση ότι ο σύντροφος είναι διαθέσιμος και συναισθηματικά παρών. Ιδιαίτερη σημασία έχει η αντιλαμβανόμενη ανταπόκριση του συντρόφου: να αισθάνομαι ότι ο άλλος με ακούει, με καταλαβαίνει και ενδιαφέρεται πραγματικά για όσα μου συμβαίνουν. Η αίσθηση αυτή συνδέεται με μεγαλύτερη οικειότητα και ικανοποίηση από τη σχέση.
Γι’ αυτό και το ζητούμενο δεν είναι απλώς το «πόσες ώρες περνάμε μαζί μέσα στην εβδομάδα». Η ποσότητα του κοινού χρόνου από μόνη της δεν αποτελεί ασφαλή δείκτη ποιότητας μιας σχέσης. Μεγαλύτερη σημασία έχει το κατά πόσο ο χρόνος αυτός περιλαμβάνει επικοινωνία, αμοιβαίο ενδιαφέρον, συναισθηματική ανταπόκριση και πραγματική παρουσία.
Την ίδια στιγμή, το Σαββατοκύριακο φορτώνεται με υπερβολικές προσδοκίες: «τώρα πρέπει να περάσουμε καλά, να δούμε διαφορετικά πράγματα και να γεμίσουμε εμπειρίες», «τώρα πρέπει να κάνουμε σεξ»… Με αυτόν τον τρόπο, ο χρόνος που θα έπρεπε να λειτουργεί ως χώρος χαλάρωσης, μετατρέπεται σε μια άτυπη δοκιμασία για το ζευγάρι. Όταν η σύνδεση δεν έρθει όπως την περιμέναμε, έρχεται η απογοήτευση. Η απογοήτευση φέρνει πίεση, η πίεση ένταση και, τελικά, μπορεί να μεγαλώσει ακόμη περισσότερο η συναισθηματική και σεξουαλική απόσταση.
Δεν χρειάζεται, επομένως, να περιμένουμε την Παρασκευή για να «ζήσουμε τη σχέση». Μπορεί να είναι ένα όμορφο μήνυμα στη μέση της ημέρας, ένας καφές μετά τη δουλειά μαζί την Τρίτη, ένα «σε σκέφτομαι» χωρίς αφορμή, ένα τηλεφώνημα που δεν αφορά κάποια υποχρέωση, μια μικρή βόλτα στη γειτονιά, ακόμη και ένα βραδινό δείπνο, παρά την κούραση της ημέρας.
Τελικά, δεν χρειάζεται να βρούμε περισσότερο χρόνο από αυτόν που έχουμε. Χρειάζεται να δώσουμε χώρο στη σχέση μέσα στον χρόνο που ήδη ζούμε.
Ειρήνη Στεφάνου
Ψυχολόγος BSc, ΕΚΠΑ
Υποψήφια MSc στη Συμβουλευτική Ψυχολογία, ΕΚΠΑ